ٍٍمیرا

برای چند آشنا

randomdays — Wed, 23 Jul 2008 04:39:18 GMT

فاطمه) کم پیش آمده صبح زود بنویسم. کم پیش می‌آید ساعت هفت‌ونیم صبح بنویسم. شب برای من تا حداقل یازده ظهر، ادامه دارد. امروز صبح ولی از آن صبح‌هاست. صبح‌هایی که آماسیده و سرشارند. تو و رضا از راه می‌رسید. من خواب‌ام، از آن خواب‌های نیمه‌سنگین، و وقتی بیدار می‌شوم حس می‌کنم خواب دیده‌ام کسی نگاه‌ام می‌کرده مدتی طولانی، و کمی بعدتر، سر ِ میز، می‌گویی وقتی خواب بوده‌ام در اتاق‌ام را باز کرده‌ای، نگاه‌ام کرده‌ای.

بعد من که یکهو دیگر لازم نیست هیچ‌چیز را پنهان کنم. گواینکه دیگر چیزی هم برای پنهان‌کردن باقی نمانده. چیزی برای پنهان‌کردن باقی نمانده از این یک‌ونیم‌ماه ِ لجن‌درمال که درست نمی‌دانم چقدر، چند سال، چند روز، فرسوده است مرا. حالا دیگر همه‌چیز انگار در تاریکی گم شده باشد. اندک نوری می‌تابد، در حدی که بتوانم جای ِ جراحت‌ها را شست‌وشو دهم.

هیچ نپرس.

- ) همیشه همین است. وقتی تنهایی نمی‌خواهی، تنهایی. وقتی می‌خواهی، هجوم است. و هجوم. و هجوم. و هجوم.

نگار) کم پیش آمده صبح زود بنویسم. کم پیش می‌آید ساعت هفت‌ونیم صبح بنویسم. شب برای من تا حداقل یازده ظهر، ادامه دارد. امروز صبح ولی از آن صبح‌هاست. صبح‌هایی که آماسیده و سرشارند. آنلاین می‌شوم. توی لیست گودر، اسم‌ات پررنگ شده. می‌خوانم‌. اسم‌‌ام را می‌بینم آن میان‌ها. تمام که می‌شود بغض‌ام می‌ترکد. شاید چون بیشتر از همیشه حس کردم من، تو، همین خود ِ ما، بشکنیم اگر روزی، کسی همان نگاه‌ ِ از سر ِ ترحم‌ای که به آن جوجه‌کلاغ کردیم هم به‌مان نخواهد کرد. که تنهای تنها، باید درد ِ شکستگی‌ را تحمل کنی، صدای‌ات درنیاید، بعد هم بلند شوی، یک‌جوری خودت را بتکانی، و برگردی به آغوش زندگی ِ تخمی‌ات، بی که بدانی چرا. هیچ‌وقت نفهمیدیم جوجه‌کلاغ بالاخره پرید یا یکی از آن گربه‌های زشت و همیشه‌نر ِ دانشگاه آمد تکه‌تکه‌اش کرد. باید همان روز، این‌ها را می‌فهمیدم نگار، تا این روزها، این‌همه سخت‌ام نباشد بی‌مهر‌ی‌ها.

میم) دوست‌ات دارم. دوست‌ام داری. بس است برایم. به‌خاطرت کنار می‌آیم، بالا می‌روم، فرومی‌افتم حتا. هیچ‌چیز نمی‌خواهم دیگر از این صبح ِ سرشار، و هیچ صبح ِ دیگری.

خدا) حرف‌هایم را زده‌ام. انگار پشت کرده‌ای مدتی است به من. یا من به تو. آن‌طور نگاه‌ام نکن که اول کی بود پشت کرد. از آن قضایای مرغ‌وتخم‌مرغی است که هیچ‌وقت جواب‌اش را پیدا نخواهیم کرد. چیزی ندارم بگویم الان، این موقع صبح. چیزی هم نمی‌خواهم. فقط لطیف باش، سهم‌ام را ازم نگیر. همین.

randomdays — Thu, 17 Jul 2008 13:05:00 GMT

خیلی جنگیدم من . قسم می خورم . خیلی سعی کردم . خیلی خواستم . آدم ها به شدت خسته کننده اند . به شدت ناامید کننده . همه مان تحمل می شویم . همه مان تحمل می کنیم . همه مان خیال می کنیم زندگی . همه مان بدترین زشت ترین کریه ترین را - اگر ندیده ایم - تصور کرده ایم . بار ها ساخته ایم و حالمان بهم خورده است اما ساخته ایم . می دانیم اش اما باز می سازیم . همه مان مریضیم . همه مان کوتاه . همه مان کنار . همه مان می آییم . آدم ها خیلی وقت است که آدم نیستند . من آدم ندیده ام اما آدم نباید اینطور باشد . آدم ها شبیه بازی های کامپیوتری جدید به شدت ناامید کننده اند . از یک خطی که می گذری دیگر امتیاز بیشتری نمی گیرند . وحشتناک است . من خیلی سختم است .

همه چیز نرمال و در مسیر خودش می باشد لطفا سقوط نکنید لطفا صعود نکنید لطفا مستقیم نروید لطفا به هیچ عنوان هیچ تکانی نخورید تا خیلی پیر شوید و از یک بیماری نرمال بمیرید . من خوبم فقط نمی توانم پیر شوم . کاش آدم تبدیل به گیاه می شد و دود ها را می خورد و خوشحال بود . فقط وقتی سرعت دور شدن یک - از - های دیگر افزایش می یابد ، آن - مقداری عصبی می شود مثل همان وقت که به ح. گفتم . آدم ها یا "یکی" را می فهمند یا نمی فهمند . این مساله ای نیست ، اما اگر متوجه شدند که نمی فهمند باید زمان بدهند گاهی تا همان "یکی" ناراحت باشد .کلا هم نباید اینقدر به آدم ها فکر کرد ، چون وجود ندارند و اگر حس کردید که وجود دارند بفهمید که خودتان هم دچار حالات عادی خواهید شد و خطر دیگر شما را مغلوب کرده است . من خیلی سعی می کنم که بگویم آدم ها وجود دارند . هنوز هم سعی می کنم . اما من زندگی را به آدم ها ترجیح می دهم . هرچقدر که این فوق العاده است آن .. گفتم که ناامید کننده است . فکر نکن فکر نکن مست باش .بخواب . زیاد بخواب . همیشه بخواب .

من خیلی سختم است .

وز میان سایه‌های وحشی اندوه‌رنگ...

randomdays — Sun, 13 Jul 2008 07:19:18 GMT

گرمایی این‌طور کشنده، احساسات مرا غلیظ می‌کند. ناخالصی‌های تعدیل‌کننده انگار ریزریز، بخار می‌شوند و از روزنه‌های نادیدنی روی پوست‌ام، بیرون می‌خزند. میانه‌ها ذوب می‌شوند. نمی‌دانم. هرطور هست از درون‌ام می‌گریزند. قطب‌ها باقی می‌مانند.

بعد دیگر فقط عشق هست، یا نفرت. شادی مطنطن هست، یا اندوه ِ تحمل‌ناشدنی. سکوت هست، یا دادوبیداد.

ادراکات‌ام در گرمایی به این کشندگی، بی‌طول و بی‌عمق و بی‌عرض‌اند. مطلق‌اند. می‌آیند، تسخیرم می‌کنند، و یک‌باره خالی‌ام می‌گذارند.

خوش‌ام می‌آید از آن انسان‌یت محض‌ای که توی این لحظات موج می‌زند. نوعی از انسان‌بودن است که کم‌تر تجربه و درک می‌شود. سخت است اما از آن چیزهاست که خوب به آدم می‌فهماند وجود دارد. هست. جسم‌ای دارد. روح‌ای دارد. قلمروهایی دارد که می‌تواند، می‌خواهد هنوز برای‌شان بجنگد. می‌دانید چه می‌گویم ؟ نه از آن وجودهایی که حس خوب یا بد دارند همراه‌شان. از آن‌هایی که صفت ندارند اصلن. فقط طعم دارند. آدم را به دل ِ طبیعت ِ‌ آدمی‌زادی‌اش می‌برند. به آن حیوانیت‌ای، به آن گستاخی‌ای نزدیک‌اش می‌کنند که شالوده‌ی انسان‌بودن است و خوب است گاهی از نو شناخته و لمس شود.

بعد، عصرهای دم‌‌کرده‌ی تابستان، وقتی هوا کم‌کم رو به خنکی پیش می‌رود، وقت ِ بازگشت ِ تدریجی ِ آن پس‌وند/میان‌وند/پیش‌وندهای گم‌شده است. وقتی است که می‌توانم تلفیق‌‌ها را دوباره درک کنم. می‌توانم آدم‌های فروریخته را دوباره از نو بسازم. وقت آشتی است. می‌توانم موهایم را بالا ببندم، بنشینم یک گوشه‌ی اتاق‌ام، انگشت بزنم توی شیشه‌ی مربای آلبالویی که مادربزرگ‌ام فرستاده (و همین امروز/فرداست که تمام‌اش کنم) و دست خودم را ول کنم تا بعد از روز تابستانی ِ آتش‌مزاج و سخت‌ای که داشته، برود هر چقدر دل‌اش می‌خواهد توی آن حجم ِ به‌میزان‌دلخواه‌سردی که از موسیقی و ناخالصی و آرامش ساخته‌ام، ول بگردد. شاید حتا گاهی بتواند فراموش کند چقدر از تابستان متنفر است.

(عنوان از هوشنگ ابتهاج - عکس از Michael Kenna)

که این اشک‌ها خون‌بهای عمر رفته‌ی من است

randomdays — Thu, 10 Jul 2008 19:15:18 GMT

اشک خوب است. اشک خیلی خوب است. اشک، قفسه‌ی سینه را سبک می‌کند. اشک، چشم‌ها را سنگین می‌کند. اشک، مژه‌ها را می‌شوید. اشک، گونه‌ها را سرخ می‌کند. اشک، فوت می‌کند توی چشم‌هات، باد می‌کنند. اشک، لوت می‌دهد هر کار کنی. اشک، یک لایه‌ی پوستی ِ نازک از روی زخم برمی‌دارد. اشک، خیس است،‌ تر و تازه می‌شوی. اشک‌، دردهای یک‌سر روحی ِ لعنتی را اندکی جسمانی می‌کند، لااقل می‌توانی یک‌جایی‌ات را بگیری، بگویی آخ. اشک، شب اگر بیاید، صبح که بیدار شوی، خودت را توی آینه ببینی، دو حالت دارد : یا بی‌نهایت زشت‌ای، یا بی‌نهایت زیبا. اشک نعمت بزرگی است.

(عنوان از حسین پناهی.)

randomdays — Wed, 02 Jul 2008 22:33:18 GMT

از مواردی که بسیار در مورد فرهنگ ایرانی‌ها حال‌ام رو به هم می‌زنه، مقوله‌‌هایی هستن که غالبن با عناوین‌ای مثل «وقار» ، «شأن» ، «آداب معاشرت» و امثالهم ازشون یاد میشه.

بدبختی اینه که معنی و دلیل این وقار و کلمات هم‌خانواده‌ش رو هم کسی دقیقن فکر نکنم بدونه، که تکلیف آدم روشن شه ! کسی دقیقن گمون نکنم بدونه چرا بلندخندیدن یا درگوشی‌حرف‌زدن تو جمع یا تو خیابون، عیب‌ئه. یا دقیقن چی باعث میشه یه دکتر/مهندس/استاد/... سوپرمارکت سر کوچه‌شون‌ هم که میخواد بره، حس ‌کنه الان باید کت‌شلوار بپوشه و الا زشته ؟ یا چرا زودتر داخل‌شدن از چارچوبی به نام‌ ِ در، و واردنشدن به سیکل مرگ‌آور ِ «نه، خواهش می‌کنم، اول شما»ها، به حساب ِ بی‌تربیتی گذاشته میشه ؟ یا چرا یه آدم ِِ شصت‌ساله اگه نارنجی بپوشه، جلفه ؟ یا چرا شأن حضرت استاد اقتضا نمی‌کنه بچه‌ش عشق‌اش بکشه بره نجار شه ؟ یا چرا «مرد که گریه نمی‌کنه» ؟ یا چرا وقتی کسی تعریف‌تو می‌کنه، اگه بعدش جلوی همه خودتو به گه نکشی و با خاک کف کوچه یکی نکنی، بویی از آداب اجتماعی نبردی ؟

که جلوی غریبه‌ها، ته اسم همدیگه «جان» اضافه می‌کنیم. که فکر می‌کنیم اگه وقتی مهمون داریم، کمتر از سه نوع غذا سر سفره باشه، یعنی خیلی گدائیم الان ما. که اگه حال‌مون به‌ هم می‌خوره از کسی، باز سر ِ عید، موظف‌ایم تلفن بزنیم بهش و دیدن‌اش هم بریم و الا بی‌فرهنگ‌ایم.

مفاهیم‌ای که اصلن معلوم نیست ارزش‌شون رو از چی و کجا کسب کردن، و نه تنها کارآیی‌ای ندارن بلکه باعث میشن آدم‌ها (و بالطبع زندگی‌هاشون) از اونی که هستن، به مراتب کسالت‌بارتر و تکراری‌تر بشن. یه سری قراردادهای صدی‌نود به‌غایت مزخرف و بیهوده که در نهایت به چیزی ختم نمیشن جز یه فرهنگ ِ عامه‌ی پر از تملق و دورویی و دروغ و فاصله‌ی آدما از هم. فرهنگ‌ای که محصول ِ بیماری به نام «تعارف» ازش بیرون میاد. یه چیزی بسیار شبیه به همین فرهنگ‌ای که باهاش تربیت شدیم و داریم میشیم هنوزم.

توی یه همچین فضایی، کسی هم اگه بخواد با خودش و بقیه روراست باشه و دورنگی نکنه و به قوا‌عد دست‌وپاگیری که به نظرش احمقانه و بی‌فایده میان عمل نکنه، بدترین لیبل‌ها می‌خوره رو پیشونی‌اش، سرخورده میشه، و بدتر از همه اینکه ته ِ ته‌اش هم خودش، توی خلوت‌اش، بدون اینکه بفهمه چرا، مدام احساس گناه و کوتاهی می‌کنه.

Jesus won't you f*cking whistle

randomdays — Sat, 28 Jun 2008 17:37:18 GMT

تمامی ندارد.

هیچ‌چیز، هیچ‌وقت، تمامی ندارد.

a distant ships smoke on the horizon

randomdays — Thu, 26 Jun 2008 09:36:18 GMT

می‌دانید ؟ هر طعمی از یک حدی که بیشتر توی کام آدمی‌زاد بماند، عادی می‌شود. دست خود آدمی‌زاد بدبخت هم نیست واقعن. تلخی هم به جایی می‌رسد گاهی، که دیگر حس‌اش نمی‌کنی. فقط می‌دانی این چیزی که دارد سرت می‌آید، این حرفی که داری می‌شنوی، این حرکتی که داری می‌بینی، این لحظه‌ای که داری می‌گذرانی، باید تلخ باشد. باید ناگوار باشد. باید جان‌ات را زهرآلود کند. اما نیست، نمی‌کند. حالا دیگر هر لحظه، شوکرانی است که از شوکران‌‌بودگی‌‌، نه تلخی‌اش را دارد، نه کشنده‌بودن‌اش را. حالا دیگر فقط گام‌هایت را سست می‌کند.

پیاده‌‌روی‌‌های طولانی و بی‌دلیل توی این هوای جهنم. گریه‌های بی‌امان و پر از دلیل. سکوت‌های تخدیری‌.

و فکر می‌کنی دیگر خدا را نمی‌توانی مقصر بدانی هیچ‌وقت، برای هیچ‌چیز. حالا دیگر خدا را از همان اول، تبرئه می‌کنی. و این هیچ نشانه‌ی خوبی‌ نیست، که تبرئه‌کردن همیشه مقصرندانستن نیست، گاهی کنارگذاشتن است.

کسی اینجا می‌فهمد بیست‌سالگی چقدر سخت است ؟

کسی اینجا می‌فهمد ازپاافتادن یعنی چه ؟

کولاک‌ها/در بستر خود فرومی‌نشینند/مقصد دیگری در میان نیست

randomdays — Wed, 04 Jun 2008 23:34:18 GMT

حالا دیگر می‌دانم که زندگی ِ همه‌ی آدم‌ها شیب ملایمی دارد به سمت یک نوع فروتنی اجباری. یک فروتنی کاملن غیراخلاقی. در مقابل هر آنچه روزی عمیقن به آن باور داشته‌ایم. در مقابل هر آنچه برای‌مان مهم و یا شاید مقدس شمرده می‌شده است. در مقابل بودن‌ای که اوج فهم‌مان از آن، ماندن خواهد بود. در مقابل زمان‌، که مثل یک کارخانه‌ی عظیم تولید اجناس تزئینی، بزرگ‌ترین داشته‌هایت را می‌مکد، گاهی می‌بلعد، و در بهترین حالت لذت‌های فانتزی دوروزه‌ی زرورق‌بندی‌شده تحویل‌ات می‌دهد،‌ و یا حسرت، و یا در بدترین حالت، هیچ. فروتنی‌ای که از سر دیگرخواهی و وسیله‌ی پیش‌روی نیست. از سر سرخوردگی و شاید حتا تسلیم است. اختیاری نیست که برگزیدن‌اش نیکو شمرده شود. حکایت تن‌ای است که می‌داند مداوا، زخم‌هایش را چرک‌آلودتر خواهد کرد. پس در سکوت، پا پس می‌کشد. که روح را هیچ رشد نمی‌دهد و بلکه حقیرش می‌سازد.

خنده‌دار است. مضحک است اینکه بلااستثناء همه‌ی آدم‌ها فکر می‌کنند دنیا با آنها طور دیگری رفتار خواهد کرد. حتا همین خود من که دارم اینجا به این مسئله اعتراف می‌کنم، دو دقیقه‌ی دیگر اگر ناخوشایندی‌ای به ذهن‌ام برسد، شاید به تأسی از الگوی زوال‌ناپذیر و ناگزیر زندگی، که همانا دوام‌آوردن است، به خودم اطمینان خواهم داد چنین چیزی بر سر من نخواهد آمد.

به سرنوشت و چرندهایی از این دست هیچ اعتقادی ندارم. نمی‌خواهم آیه‌ی یاس سر بدهم اینجا. نمی‌خواهم نتیجه بگیرم باید دنده را خلاص کرد و چارزانو نشست و وا داد به نفع شیب مذکور. آن روز هم همین را می‌گفتم به او. که حتا اگر بدبینانه‌ترین فرض را (که یک سقوط غایی و طبیعی و جمعی است) هم بخواهم و بتوانم در نظر بگیرم، باز به همان بالاپریدن‌های موقت میان‌اش شدیدن ایمان دارم. فقط سعی می‌کنم میان این واژه‌ها چیزی بفهمم از تصویرهایی که هر روز، هر ساعت، دارم در زندگی خودم و دیگران می‌بینم.

برای فهم زندگی، ابزاری جز استقراء ندارم.

randomdays — Thu, 29 May 2008 17:26:05 GMT

ژولی دلپی، جایی توی فیلم پیش از غروب (Before Sunset) می‌گوید :

I guess when you’re young you just believe there’ll be many people with whome you’ll connect with. Later in life you only realize it only happens a few times

خب. جمله‌ی بی‌نهایت درستی است. البته کم پیش می‌آید آدم درک کند که فلان آدم، آدم‌ای که زمانی را با او گذرانده‌ای و حالا به هر دلیل، دیگر نمی‌گذرانی، یکی از همان‌ اندک‌ها بوده.

تابستان بعد از کنکور بود. می‌رفتم تهران برای درکردن خستگی نداشته‌ی کنکور. همان چمدان کوچک سبزرنگ همراهم بود مثل اغلب اوقات، و یک کوله. سر حال نبودم و هیچ حال و حوصله‌ی آشناشدن‌ها و دیالوگ‌های اجباری را نداشتم. از بابا خداحافظی کردم، کوپه را پیدا کردم و رفتم تو. سه تا زن نشسته بودند. تنها صندلی خالی، صندلی کنار در بود، سمت خلاف جهت حرکت قطار. به گفته‌ای، قزمیت‌ترین صندلی ممکن در یک کوپه‌ی چهارنفری. سلام کردم. جواب دادند.

روبه‌رویم یک زن سی‌-سی‌ودو‌سه‌ساله نشسته بود. با موهای خیس و خطوط اخم اندکی پررنگ‌شده روی پیشانی و میان ابروها و چشم‌هایی بی‌حالت. از آنها که وقتی اولین نگاه‌هایت تلاقی کند با او، نگاهت را می‌دزدی سریع و او هم. روزنامه ورق می‌زد. زنی نسبتن چاق، پنجاه‌وهفت-هشت‌ساله، کنارش. بعدن معلوم شد مادر آن زن است. چیزی از صورت‌اش یادم نمانده، جز یکی از آن لبخندهای محو بی‌دلیل و دائمی‌ای که روی صورت بعضی از این زن‌های جاافتاده هست. البته اصلن می‌شود گفت لبخند نیست. کشیدگی غیرارادگی لب‌هاست بیشتر از هر چیز. زن مهربانی بود. از آنها که اگر دو شب هم‌کوپه‌ات باشند، خیلی چیزها در موردشان خواهی دانست. حتا چیزهایی مثل اینکه پوست‌شان زیرخطوط لباس‌زیرشان عرق‌سوز می‌شود یا این‌طور چیزها. کنارم، دختری بود، بیست‌ودوسه‌ساله. فقط یادم می‌آید پوستی روشن و مات داشت و چشم و ابرویی مشکی. کلن یکی از آن صورت‌های خیلی معمولی داشت که ممکن است در طول عمرت شبیه‌اش را هفت‌هشت بار یا بیشتر ببینی. سارا.

دیالوگ‌های آن شب‌، توی کوپه، آن‌قدر که فکر می‌کردم بد از آب درنیامد. گواینکه در بیشتر لحظات، شنونده بودم مثل اغلب اوقات. هم‌کوپه‌ای‌های خوبی بودند به هر حال. این را وقتی فهمیدم که شب، بعد از شام، وقتی می‌خواستم بروم دست‌شویی و مسواک و اینها، و دو نفرشان همراه‌ام شدند، حال‌ام گرفته که نشد هیچ، خوشحال هم شدم. تمام مدت زمانی که بیرون کوپه بودیم هم کلی خندیدیم با هم. یادم نیست به چی.

ساعت نه-ده بود. شام خورده بودیم و چشم‌ها کمی خوابالود شده بودند. روزنامه‌های بی‌مصرف کوپه خوانده شده بودند، جدول‌اش توسط من و دختر کنار دستی‌ام حل شده بود، حاشیه‌های سفید تمام صفحات‌اش را هم عادت همیشگی من، پر از نوشته‌های چرند و درهم‌وبرهم کرده بود. دست‌‌به‌سینه‌، چارزانو، شل و ول، لم داده بودیم روی صندلی‌ها. گرما هم کمی بی‌حس‌مان کرده بود. کسی زیاد حال حرف نداشت. یادم افتاد به ام‌پی‌تری‌پلیر. هدفون‌‌ها را گذاشتم توی گوش‌ها. گذاشتم رندوم انتخاب کند. آهنگ دوم یا سوم بود که دیدم سارا دارد بهم اشاره می‌کند. هدفون را بیرون آوردم. گفت می‌شود من هم گوش بدهم ؟ یکی از گوشی‌ها را دادم به او. سیم هدفون کوتاه بود و باید خیلی خیلی نزدیک به هم می‌نشستیم. اولین آهنگی که آمد، in the shadows of life بود. از نیاز. گفتم خب دیگر. الان هدفون را پس‌ام می‌دهد. تا آن‌وقت برای هر کس نیاز گذاشته بودم خوش‌اش نیامده بود هیچ. بعد یکهو آهنگ رسید به ثانیه‌ی بیست‌ونه-سی این حدودها، که برگشت نگاهم کرد، ابروها را بالا داد و گفت : اووووه عجب صدایی داره ! خوشش آمده‌ بود. خیلی زیاد. یکی دو تا دیگر نیاز هم گذاشتم برایش. جایی وسط‌های آهنگ‌گوش‌دادن ما، پیرزن گفت می‌خواهد بخوابد. چراغ کوپه خاموش بود و ما دو تا هنوز نشسته بودیم کنار هم، آهنگ گوش می‌دادیم. آرام در مورد هر کدام‌شان با هم حرف می‌زدیم. گاهی می‌خندیدیم. آن‌قدر گوش دادیم تا باطری ام‌پی‌تری‌پلیر تمام شد. رفتیم بالا. من تخت سمت راست خوابیدم، او چپ. حرف زدیم همان‌طور تا دیروقت. و در تمام طول مدتی که حرف می‌زدیم، می‌خندیدیم، او ملافه را می‌کشید روی سرش و ریسه می‌رفت، من کله‌ام را فرو می‌کردم توی بالش، که خندیدن‌ام پایینی‌ها را بیدار نکند، وقتی یکهو شروع کرد از تنهایی‌اش حرف‌زدن، وقتی من وسط حرف‌ها بلند شدم بروم توالت و قطار یکهو شروع کرد تکان‌های شدیدخوردن و گیر کرده بودم روی نردبان و پیرزن پایینی توی خواب می‌خندید برای خودش و ما دو تا کرخت شده بودیم هر دو از خنده، در تمام آن لحظات حس می‌کردم دارم یک ارتباط خوب و ایده‌آل را تجربه می‌کنم.

صبح، همه‌مان با بدخلقی همیشگی صبح‌های قطار بیدار شدیم. حوالی رودهن بودیم گمانم که یکهو گفت آهنگ‌ها را اگر بخواهد از کجا می‌تواند گیر بیاورد. گفتم می‌تواند دانلود کند. گفت پس ای‌میل می‌دهم لینک‌اش را بفرست. کمی دست‌دست کردم. نمی‌دانستم می‌خواهم ادامه پیدا کند یا نه. توی کوله دنبال کاغذ گشتم. چیزی نبود. تنها چیزی که می‌شد روی‌اش نوشت جلد باتری‌های ام‌پی‌تری‌پلیر بود. نوشت کنار همان. رسیدیم. خداحافظی‌ای به نسبت گرم اما معمولی.

رضا آمده بود دنبال‌ام. تقریبن تمام طول راه را به سارا فکر کردم. دل‌تنگ‌اش بودم.

حالا بعد از حدود دو سال، هنوز هر بار، هر جا in the shadows of life را می‌شنوم، یاد آن شب می‌افتم، یاد سارا، یاد کمی قبل از اینکه خواب‌مان ببرد، وقتی یکهو بی‌مقدمه، دست دراز کرد و دست چپ‌ام را آرام گرفت. یادم هست که خوشحال بودم از اینکه کوپه تاریک است. همیشه این‌طور مواقع حس می‌کنم صورت‌ام حالت‌ای احمقانه به خودش می‌گیرد. لبخند می‌زدم و خوشحال بودم از اینکه کنار اویم. نمی‌شناختم‌اش و این آرام‌ام می‌کرد.

randomdays — Tue, 27 May 2008 19:08:18 GMT

یک) برای صبا و نگار یا نگار و صبا

می‌بینید؟ همین‌قدر ساده است. همه‌چیز همین‌قدر ساده تغییر می‌کند برای آدم، انگار نه انگار قبلن جور دیگر بوده. مثل همین سه‌شنبه‌هایمان، که تا ترم پیش، روز محبوب‌‌مان بود از هفته (که هیچ‌کدام هم نمی‌دانستیم چرا. همین‌طوری، الکی) و حالا روز منفورمان است. که حالا باید سه‌شنبه‌ای مثل امروز، هفت خرداد، هفت عجیب ِ خرداد، من و صبا را راه ندهند توی کنسرت دانشکده، و نگار هم قید بلیط را بزند بیاید بیرون، دعوا کنیم با دختری که بلیط‌هایمان را پس می‌گرفت و غر هم می‌زد (دقت کردید چه خط چشم و کلن آرایش ِ غلیظی داشت و در عین حال، چه سیبیل‌های پر و پیمانی؟ دیدید حال آدم یکهو چه بد می‌شود؟ نه از آن آدمه ها ! از این کج‌سلیقگی‌های چشم‌آزار) و برویم ولو شویم اول روی نیمکت آبی نزدیک پارکینگ، و اشک باشد توی چشم‌های نگار از شدت اعصاب‌خوردی و من از آن لبخندهای عصبی محوناشدنی‌ام بزنم و صبا به غاز فحش بدهد و پگاه و سلول‌های گوارشی، و بعد من جهت بدهم به سمت نیمکت زیر درخت‌ها، کنار آب‌خوری، و بنشینیم چرندیات تمام‌نشدنی همیشه را ببافیم، بلکه پس بیاوریم تلخی این دو روز را، بدبیاری‌های این دو روز را، اصلن این روزها را. و حال‌مان به هم بخورد دیگر از هر چه سه‌شنبه است، هر چه استاد است، هر چه الگوست، هر چه تایپ و تکثیر هست، هر چه فلش گوربه‌گورشده هست، هر چه علم‌الهداست، هر چه کنسرت است، هر روزی، هر شبی، هر لحظه‌ای، هر کوفتی، هر زهرماری، و بخندیم در عین حال بی‌قید و سبک‌سرانه و خوب بفهمیم حرف هم را وقتی حس می‌کنیم آدم گاهی، بعضی‌ جاها یکهو با خودش، تن‌اش تنهاتر است. و استاد مذکور، که هنوز که هنوز است هم شک ندارم پرشیا نقره‌ای‌هه مال خود ِ خودش بود، و اصلن گذاشته بودش آنجا که من نروم کلاس‌اش، بروم بلیت کنسرت بخرم، ضایع شوم، او، منتظر برای آتو، بیاید مرا ببیند لمیده روی نیمکت و اولین افتاده‌ی تاریخ ِ شغلی‌اش را همان‌جا رقم بزند، و بخندیم به احتمال وقوع عدل‌ترین اتفاقات و اینکه بعضی روزها واقعن وات ده فاک ایز رانگ ویث ده یونیورس خب؟ بعد من د‌ل‌ام طرقبه بخواهد، دنج، خلوت، دورافتاده، بخواهید شما هم. و نرویم البته. جای‌اش من لی‌لی بگذارم گوش بدهیم، دل‌مان بخواهد باله برقصیم باهاش، صبا کف کند از غ‌های ادیت‌پیاف، من اس‌ام‌اس‌ بزنم و اصلن نفهمم چی دارید می‌گویید شما دو تا و اطراف‌ام چه اتفاقی دارد می‌افتد، شبیه سه بهمن پارسال شوم. آره. همین‌قدر ساده و مسخره، سه‌شنبه‌ی محبوب‌مان تبدیل می‌شود به ت*می‌ترین روز هفته.

دُز ِ دقیق ِ سیانوری که ظهر حرف‌اش بود را از یک جایی پیدا کنیم، به درد خورد شاید یک روز.

هر کس هم که خبر و نامه‌ی خودکشی به آن دو تای دیگر بدهد خر است.

دو) برای فاطمه

اول از همه که خب سلمونی در مشهد !

دوم اینکه دل‌تنگی من برای تو از عجیب‌ترین دل‌تنگی‌هاست فاطمه. آن‌قدر سر و شکل عجیب‌ای دارد که حتا جرئت نمی‌کنم برایت وصف‌اش کنم. مثل بعضی لحظه‌هاست که گذرانده‌ایم با هم و حالا که بعد از مدتی، و گاهی مدت‌ها، نگاه‌شان می‌کنم می‌بینم عجیب‌اند خیلی. چیزی هست میان ِ من و تو، لااقل برای من، چیزی غیر از خواهربودن، غیر از کشش‌ ِ خون، غیر از محبت خانوادگی، غیر از رفاقت فراتر از رابطه‌ی خویشاوندی، و غیر از تمام این دست اباطیل، که همیشه متصل نگاه می‌دارد من را به تو. همیشه‌ی همیشه. اصلن حالا که دورتر از همیشه‌ایم بیشتر احساس‌ می‌کنم این بند را، و هیچ نمی‌دانم از چه جنسی است که هیچ آزردگی‌ای سست‌اش نمی‌کند و هیچ شادی‌ای استوار‌ترش. یک استقامت ثابت و به طرز باورنکردنی‌ای پرقوت دارد این بند، این رشته‌ی نادیدنی، که به تعجب‌ام وامی‌دارد و هر بار بهش فکر می‌کنم یقین می‌کنم هفتاد سال هم بگذرد، هفتاد و هفت میلیون فرسنگ هم که فاصله داشته باشیم، باز با همین استقامت وصل خواهد کرد ما را.

دل‌تنگی عجیبه از وقتی آمده‌ام و برگشته‌ام بیشتر شده.

زود بیا خواهری.

سه) برای خودم

سعی کن پردل باشی مثل همیشه، که نترسی از زندگی. کماکان همان دستور «می‌ترسی؟ بپر توش !» بهترین راهکار است دخترجان.

در اولین فرصت لاک مشکی‌ای که ده‌هزار سال است می‌خواهی بخری و یادت می‌رود بخری را بخر. کسی هم اگر چپ نگاه ناخن‌هایت کرد شب‌اش که رسیدی خانه، پررنگ‌ترش کن. یعنی می‌خواهم بهت بگویم سعی کن این روزها کمی، فقط کمی لجباز باشی گاهی. طی هفته‌ی پیش ِ رو، سعی کن یادت بیاید نگارخانه‌ی میرک کجا بوده و اگر نیامد هم از کسی بپرس و بلند شو برو نمایشگاه عکس خوبی که آرین معرفی کرده بهت را ببین. کتاب حقوق اسناد بازرگانی را برو از پاساژ مهتاب بخر و سعی کن بخوانی‌اش زودتر که مشروط نشوی این ترم. فلش‌ات توی تایپ و تکثیر ِ سر خیابان بزرگمهر جنوبی جاماند و گم شد. به مسیر چپ و شلوغ‌پلوغ‌‌اش فکر نکن، به دلتنگی‌ات برای موسیقی موقع پیاده‌روی فکر کن، و برو پی‌‌گیری کن، صاحب فلان‌فلان‌شده‌اش یک فلش دیگر بهت بدهد بلکه. توی چراغ نفتی‌‌ات، نفت بریز. دو سه هفته‌ای هست روشن نمی‌شود، شب‌ها میل‌ات نمی‌کشد کتاب بخوانی. ها. کتاب‌ بخوان. امروز تولد لوئی فردینان سلین، یکی از نویسنده‌های محبوب‌ات بود. دسته‌ی دلقک‌های نصفه‌رهاشده را تمام کن و چیزهایی که می‌خواهی در مورد سلین جایی یادداشت کنی را هم جایی یادداشت کن تا یادت نرفته. نگذار به سرنوشت نوشته‌ات در مورد موسیقی امریکای لاتین دچار شود. در اولین فرصت تاریخ بیهقی را ادامه بده. عکس‌هایی که از تابستان پارسال می‌خواهی پرینت بگیری، پرینت بگیر. کیس را بده تعمیر کنند یا همان آقای شجاع که از ترس طلبکارهایش همیشه موبایل‌اش خاموش است را هر طور هست صدا کن بیاید خانه درست‌اش کند. کماکان پی ِ آدرس ِ مغازه‌ای که وسایل شکار بفروشد باش. ریشه‌های شال‌گردن را یاد بگیر چطور درست می‌کنند و درست‌شان کن بلکه به پاییز برسد. سه‌چهار تا دی‌وی‌دی خام بخر بده نگار، فیلم‌ها را رایت کند برایت. همراه با صبا فکری به حال زندگی‌ و رشته و کنکور فوق‌تان بکنید. کابل سفید بلنده که می‌توانستی باهاش از روی تخت، آنلاین ‌شوی را کندی هفته‌ی پیش. یکی جدید بخر. فرمت فزندز را دت کن بده ببیند. انتشارات امام، قلم، تولدی دیگر و شهر کتاب. یک بار دیگر برو هایدا، مخصوص‌اش را بخر، حظ کن. کل جزوه‌‌های نگار را توی هایدا جا نگذار. سی‌دی فرانسه‌ای که مدت‌هاست می‌خواهی برای بایگی رایت کنی را رایت کن و بهش بده تا نرفته. کفه‌کغم‌ات را هفته‌ای یک‌بار لمس کن. مثل قدیم‌ها، زیاد شعر بخوان. این روزها گاهی دل‌ات چیزی می‌خواهد که نمی‌دانی چیست دقیقن. شعر است. امتحان‌ها دارند شروع می‌شوند. محض رضای خدا، تو را به هر چه می‌پرستی، یک‌بار، لااقل یکی از درس‌هایت را یک دور کامل بکن، بعد برو سر جلسه. شمع‌ها تمام شده‌اند. سه چهار بسته بخر. شجاع باش و استاپ پری‌تندینگ تو بی گود.

گواهینامه‌ات را هم که خب. خیال‌ام جمع است که نمی‌گیری. محض یادآوری، تصمیم داری کار نیمه‌تمام زندگی‌ات باقی بماند. کاری که وقتی مُردی بقیه بگویند دیدی زهرا بالاخره مُرد و فلان؟ و بعد بخندند. گواینکه الان بخواهی بروی هم دیگر کسی آن پرونده‌ی آش‌ولاش ِ تابستان ِ هشتادوپنج‌ات را قبول نمی‌کند. نرو پس.